Shumë njerëz kanë të njëjtin ndjesi: sa më shumë kalojnë vitet, aq më shpejt duket se kalon koha. Fëmijëria duket e gjatë dhe e ngadaltë, ndërsa vitet e rritjes kalojnë sikur në një çast. Kjo nuk është vetëm një ndjenjë subjektive, por lidhet me mënyrën se si funksionon truri ynë.

Kur jemi fëmijë, çdo përvojë është e re. Truri regjistron çdo detaj, çdo emocion dhe çdo situatë si diçka të veçantë. Kjo e bën kohën të duket më e gjatë, sepse kujtimet janë më të shumta dhe më të pasura.

Me kalimin e viteve, shumë gjëra bëhen rutinë. Ne zgjohemi, punojmë, kryejmë detyrat e përditshme dhe përsërisim të njëjtat modele. Kur truri nuk has gjëra të reja, ai nuk i regjistron ato me të njëjtin intensitet. Si rezultat, periudhat e jetës duken më të shkurtra në kujtesë.

Një tjetër faktor është mënyra se si e perceptojmë kohën në raport me moshën tonë. Për një fëmijë 10 vjeç, një vit është një pjesë e madhe e jetës së tij. Për një të rritur 40 vjeç, një vit është vetëm një pjesë e vogël e jetës së kaluar. Kjo ndryshon mënyrën si e përjetojmë kohën.

Stresi dhe ritmi i shpejtë i jetës moderne e përforcojnë këtë ndjenjë. Kur jemi vazhdimisht të zënë dhe të fokusuar në detyra, nuk i kushtojmë vëmendje momenteve që jetojmë. Ditët kalojnë pa u vënë re dhe koha duket sikur fluturon.

Megjithatë, ka mënyra për ta “ngadalësuar” ndjesinë e kohës. Një prej tyre është të kërkojmë përvoja të reja. Udhëtimet, mësimi i aftësive të reja dhe ndryshimi i rutinës krijojnë kujtime më të forta dhe e bëjnë kohën të duket më e gjatë në perceptimin tonë.

Gjithashtu, të jetosh me vetëdije në momentin e tanishëm ndihmon shumë. Kur i kushtojmë vëmendje asaj që po bëjmë, bisedave që kemi dhe vendeve ku jemi, krijojmë një lidhje më të fortë me kohën.

Në fund, koha nuk po kalon më shpejt. Është mënyra si ne e përjetojmë atë që ndryshon. Duke dalë nga rutina dhe duke krijuar momente të reja e të vetëdijshme, mund ta bëjmë jetën të ndihet më e gjatë, më e pasur dhe më e plotë.